پریسا نامه
3. احساس کردم امروز برای اولینبار که زمان باید متوقف شود و همه چیز در اوج پایان یابد.
2. فکر میکنم در سیستم کلی من با خانواده ام رخنه ی عمیقی ایجاد شدهاست، به طور عجیبی سیستم های ایشان باهم Match است، انگار تکه های پازل باشند! حق را به یکدیگر میدهند که آن گاه عمیقا حس میکنم درک نمیشوم، این توجیه اخیر بسیار برایم کمک کننده بوده است. در هر صورت من همیشه "آدم بده" هستم.
4. چه قدر مزخرف می تواند باشد جدا کردن عده ای به اصطلاح استعداد درخشان از دیگران و سپس پرتاب کردن آن ها در میان دیگران، خیلی پوچ و حتی سیزیف وار است! و بدتر از آن اعتماد به نفس های کاذبی است که به همان آدم های پرتاب شده در جمع میدهند!