In transition between
گاه قارچ های قربت بدجور می رویند روی سر وصورت و چشم و موهایم. شستن سر و صورتم خیلی سخت می شود. کثیفی زیرش جمع می شود و خود قارچ ها هم کپک می زنند. مجبور می شوم خودم را در خانه حبس کنم. عینکم بر جایش نمی ایستد. سکندری می خورم چون هیچ جا را نمی بینم. غذا هم نمی توانم درست و حسابی بخورم و این یکی دیگر غیر قابل تحمل است برایم. همه ی این ها گند می زنند به اعصابم و بداخلاقیم هم از همین جا نشات می گیرد. دقیقا یادم نمی آید دفعه ی پیش چه کار کردم که آن ها رفتند. باید بیشتر فکر کنم.
+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم شهریور ۱۳۸۷ ساعت توسط فمینا